Bahçesaray’a kar yağar

Analar ağıt yakar

Beyaz ölüm

Dağların oyuklarında taht kurar…

Daha bu sabah yanımdaydı babam

Saçlarımı okşamış 

“Gula mın ne istersin Van’dan”

“Konuşan bebek isterim”

Kar’ı sevmez mi çocuklar

Ben sevmiyorum

Babamı aldı beyaz karlar…

Ensesinde beyaz ölüm

Bir elinde konuşan bebek

Annem ağıt yakar

Kırk bir can oy havar

Çocuklar babasız

Asker boynu bükük

Can kurtarmaya giderken

Canından olmuş erler

Gözü yolda bebeler

Nişanlılar, taze gelinler,

Çorba yapmış, yol gözleyen eşler

Feryad u figan sarmış her yeri

Ciğerler pare pare…

Kar hiç bu kadar sevimsiz olmamıştı

Dağlar oyuklarda beyaz ölümü saklar

Analar yüreklerinde korkuyu avutur

“Bu garabette oturmayın” dedim

“Deme öyle yavrum, burası cennetten bir damla

Cennete giden yollar dikensiz olur mu?”

Analar yüreğinde daha kaç korkuyu avutur

Bilmem

Beyaz ölüm her dem

Yiğitlerin ensesinde…