Mevsim kış, günlerden Cuma, sabahtı

Bir ses… Kulak kabarttım, bu bir ahtı

Güney ufkuna baktım simsiyahtı

Toprak ağlıyor, ağlıyor şehidan…

 

Bugün kıble rüzgârı soğuk esti

Rüzgâr, insanlığın dilini kesti

Bu sükût gökleri yıkan bir sesti

Gökler ağlıyor, ağlıyor şehidan…

 

Kızların gözünde kapkara bulut,

Bir çocuğun yırtık cebinde umut,

‘Hepsini öldür, şefkat yok’ tek komut

Mazlum ağlıyor, ağlıyor şehidan…

 

Toprak ıslandı, dökülen kandır bu

Açtı çiçek, gelir bahar, şandır bu

Siyah ufkun açıldığı andır bu

Toprak uyandı, uyandı şehidan…